Band

In het Franse plaatsje Samois sûr Seine komen iedere zomer zigeunerjazz-liefhebbers van over de hele wereld samen om hun muzikale held Django Reinhardt te gedenken. Gedurende een kleine week zijn de campings rondom Samois het domein van gitaristen, violisten, bassisten, accordeonisten en een enkele verdwaalde saxofonist. Vierentwintig uur per dag klinkt hier muziek!
De helden van The Strong and Silent Types maken al een jaar of tien deel uit van deze bonte verzameling kleurrijke figuren. Waar in de beginjaren het leeuwendeel van de week doorgebracht werd met het drinken van zoveel mogelijk kleine Franse biertjes en het lonken naar het enige meisje op de camping, verschoof het accent in latere jaren naar de hele dag jammen met iedereen die een instrument bij zich had.
Nog steeds wordt elk jaar aan de bar de discussie gevoerd over wie er op een zeldzaam helder moment besloot de krachten te bundelen in The Strong and Silent Types. Feit is dat diegene een vooruitziende blik had: het bleek een uitstekend idee!

Boris Nauta: opgegroeid met zijn accordeon op schoot bracht hij zijn ouders tot wanhoop met een potpourri van levensliederen, smartlappen en een enkele verbasterde rock & roll-kraker.  Na een jarenlange flirt met de piano in allerlei tot een vroege dood gedoemde obscure jazz-formaties is hij sinds enkele jaren waar hij wezen moet. Boris scheurt, kraakt, jankt, kreunt, rockt en swingt dat het een lieve lust is! Niet bepaald the silent type!

John Ligthart: met een onguur stelletje kameraden en een verbazingwekkende haardracht heeft John in een ver verleden alle jeugdhonken en bierketen van de lage landen op z’n kop gezet met zijn rotte en hoekige heavy metal. Toen zijn haar eens keurig boven de oren werd afgeknipt hoorde hij eindelijk wat vele anderen al eerder hoorde: dit kon niet meer in de jaren ’90!!
Na jarenlange eenzame arbeid op de akoestische gitaar is hij terug en slaat hij ons om de oren met zijn hete solo’s.

Marcel Snijders: elke zichzelf respecterende bassist koopt eerst een raar hoedje en vervolgens een bas om daar al dan niet op te leren spelen. Marcel vormt hierop helaas geen uitzondering. Gelukkig heeft hij zich na de aanschaf van het hoedje en de bas fanatiek op het spelen gestort. Het hoedje hoor je al bijna niet meer. Als knijter-strakke bassist is deze man de rots in de branding van menig formatie en mag hij graag flirten met allerlei klassieke ensembles. Zolang dit binnen de perken blijft staan wij dat oogluikend toe.

Martien Peerdeman: niets geen spectaculaire en virtuoze fratsen bij deze jongen. Je zet hem aan het werk en hij doet wat hij moet doen: betrouwbaar als een Opel Kadett. Samen met Marcel zorgt hij als ritme-gitarist voor een stevig fundament ter meerdere eer en glorie van de heren solisten. Eindelijk eens niet gestoord door zijn uitgebreide schare kinderen & bijbehorende vrouw speelt hij het liefst door totdat iedereen het spuugzat is.